𝞓𝞮ί𝞽𝞮 ό𝞴𝞰 𝞽𝞰𝞶 𝞮𝞹𝞲𝞼𝞽𝞸𝞴ή 𝞽𝞸𝞾 𝞘𝞸𝞺𝞭ά𝞶𝞰 𝞐𝞹𝞽ό𝞼𝞸𝞬𝞴𝞸𝞾:
Στην ηλικία των δεκαοκτώ ετών, ύστερα από δύο χρόνια σκληρού αγώνα με τον καρκίνο, τις μεταστάσεις, τα χειρουργεία και τις επώδυνες θεραπείες και αφού ο Θεός επέτρεψε να συντελεστεί εκ νέου η οικοδομή της ψυχής και του σώματός μου, βρίσκοντάς με ικανό σωματικά να σταθώ και πάλι στα πόδια μου, βρέθηκα στον χώρο μιας νέας αρένας, στο οχυρό της διαιτησίας. Στον πλέον ευαίσθητο και καθοριστικό πυλώνα του ποδοσφαίρου, εκεί όπου μπορεί να γεννηθεί η πρόοδος, ακόμη και όταν οι υπόλοιπες δυνάμεις φθείρονται από τις ίδιες τους τις αδυναμίες.
Η διαιτησία είναι ένα λειτούργημα που κυοφορείται σε ένα τυραννισμένο ποδόσφαιρο, όπου παρά τις παθογένειες κοιλοπονά συνεχώς για ελπίδα. Και ως άθλημα που μας γεννά και ταυτόχρονα χρειάζεται τη συμβολή μας, μένει στο ποδόσφαιρο να επιλέξει αν το σπλάχνο του, η διαιτησία, θα ζωοποιηθεί. Η ζωή αξίζει σε κάθε κυοφορούμενη ελπίδα, με την αξίωση ότι το γέννημα θα αποτελεί μια ανεξάρτητη προσωπικότητα που δεν ανήκει σε κανέναν.
Από τη θέση πλέον του γηραιού διαιτητή, αισθάνομαι την ανάγκη να εκφράσω την ειλικρινή μου ευγνωμοσύνη προς την Ένωση Αθηνών, η οποία σεβάστηκε, στήριξε και τίμησε ολόκληρη τη διαδρομή μου. Από τα βάθη της ψυχής μου ευχαριστώ το σώμα των διαιτητών που στάθηκε δίπλα μου στις ανηφόρες, στις κατηφόρες και, τελικά, στις υψηλότερες κορυφές της πορείας μου.
Θα επιθυμούσα να αναφερθώ ονομαστικά σε ανθρώπους που τίμησα και τιμώ σε αυτή την εικοσιτετράχρονη διαδρομή, όμως κάτι τέτοιο θα ήταν άδικο είτε για όσους ενδεχομένως θα παρέλειπα, είτε για όσους θα ξεχώριζα. Άλλωστε, οι καρδιές που γνωρίζουν, αναγνωρίζονται μεταξύ τους.
Εύχομαι στους συναγωνιστές διαιτητές να διατηρούν πάντοτε την επίγνωση ότι, σε αυτή τη γη που πατούμε, από τον μικρότερο έως τον ισχυρότερο, όλα τα πόδια είναι πλασμένα από χώμα και στο χώμα θα επιστρέψουν. Ο αληθινός πλούτος κατοικεί στο ανάστημα των ψυχών που γνωρίζουν τη σημασία της μετάνοιας, στην αδιάκοπη προσπάθεια να σηκώνεσαι από τα σφάλματά σου χωρίς να παραιτείσαι. Εκεί βρίσκεται το αήττητο σημείο, εκεί όπου στο τέλος θριαμβεύει η Ανάσταση. Αυτό το έργο το έχουμε δει αναρίθμητες φορές και έχει αποτυπωθεί στην αιωνιότητα. Η σχετική δικαιοσύνη ωχριά μπροστά στην απόλυτη δικαιοσύνη των Ουρανών.
Ευχαριστώ θερμά για την υπομονή, την κατανόηση και την αγάπη όλων των καλοπροαίρετων ψυχών που συμπορεύτηκαν μαζί μου.
Αποχωρώντας από τον χώρο, τα τελευταία λόγια που επιθυμώ να καταθέσω δεν θέλω να είναι δικά μου, αλλά του μεγαλύτερου ιεραποστόλου των αιώνων, του Αποστόλου Παύλου, διότι τίποτε στη ζωή μας δεν υπάρχει που να απουσιάζει από τον θεόπνευστο λόγο της Αγίας Γραφής:
«Τὸν καλὸν ἀγῶνα ἠγώνισμαι, τὸν δρόμον τετέλεκα, τὴν πίστιν τετήρηκα· λοιπὸν ἀπόκειται μοι ὁ τῆς δικαιοσύνης στέφανος, ὃν ἀποδώσει μοι ὁ Κύριος ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ, ὁ δίκαιος κριτής, οὐ μόνον δὲ ἐμοί, ἀλλὰ καὶ πᾶσι τοῖς ἠγαπηκόσι τὴν ἐπιφάνειαν αὐτοῦ.»
«Τον καλό αγώνα τον έδωσα, τον δρόμο τον τελείωσα, την πίστη τη διαφύλαξα. Από εδώ και πέρα με περιμένει το στεφάνι της δικαιοσύνης, που θα μου δώσει ο Κύριος εκείνη την ημέρα, ο δίκαιος κριτής και όχι μόνο σε μένα, αλλά και σε όλους όσοι αγάπησαν και περίμεναν την εμφάνισή Του.»
